Tworzycie szczęśliwą i oddaną sobie parę. Marzysz więc o małżeństwie. Nie oznacza to wcale, że podobnie myśli twój partner. Ostatnie badania wykazują, że mężczyźni mają coraz mniejszą ochotę na ślub. Tylko o co właściwie im chodzi? I co z tym zrobić?

Zwolenników tezy, że miłość potrzebuje obrączki, jest mniej więcej tylu, ilu przeciwników. Ci pierwsi wskazują, że małżeństwo daje partnerom poczucie stabilizacji i bezpieczeństwa. Przeciwnicy podkreślają, że ślubny kobierzec może stać się początkiem rutyny i nudy.

Jeszcze dwie dekady temu panowie żenili się, mając średnio dwadzieścia parę lat. Dziś odkładają ten moment do późnej trzydziestki, wymigując się karierą, chęcią wyszumienia i dziesiątkami innych powodów.
A może mężczyźni nie chcą się żenić, bo później dojrzewają? Boją się odpowiedzialności? Rzeczywistość jest nieco bardziej skomplikowana. Od razu trzeba jednak zaznaczyć, że problem nie dotyczy wszystkich. Niektórym na rękę jest szybkie ustatkowanie się, ale większość boi się, że małżeństwo odbierze im pojmowaną na tysiące sposobów wolność.

Samotność długodystansowca

Mężczyźni uważają, że ślub absolutnie im się nie kalkuluje. Jak diabeł święconej wody boją się zmiany i świadomości, że jedna kobieta pojawiła się na stałe.
Nie czują się komfortowo, wiedząc, że skończą się już darmowe obiadki u mamy, codzienne wypady z kumplami odejdą do lamusa, a sny o nieskończonych miłosnych podbojach pozostaną tylko snami.
Przeraża ich odpowiedzialność i ten zwrot "na zawsze", który kojarzy im się z bezpowrotnym pożegnaniem ulubionych przyzwyczajeń. Chcieliby najpierw do czegoś dojść, posadzić drzewo i wybudować dom. A przecież zdają sobie sprawę, że od ślubu niedaleka droga do ojcostwa. Dlatego woleliby żyć na kocią łapę. Dodajmy jeszcze nieśmiertelny męski argument z pogranicza genetyki: mężczyźni nie są stworzeni do monogamii. Kobieta atakowana takimi argumentami często decyduje się nie naciskać ukochanego, dając mu więcej czasu, po czym ten niespodziewanie oświadcza, że ma inną, z którą za sześć miesięcy się ożeni. To scenariusz najczarniejszy, ale wcale nie nieprawdopodobny. Bo mężczyźni o wiele dłużej dojrzewają do ślubu, ale z każdym kolejnym związkiem jest im do niego bliżej. I nawet zatwardziali kawalerowie prędzej czy później przed ołtarzem stają.

Twierdza do zdobycia

Prawie każdy mężczyzna ma swój świat, do którego dostępu broni jak do twierdzy. Świat, jak go nazywa, nieskrępowanej wolności i robienia zawsze tego, na co akurat ma ochotę. Dopiero po przyciśnięciu do muru okaże się, że sam miewa problem z dokładniejszym określeniem ram tej wolności, a za całą jego antymałżeńską retoryką stoi najzwyklejszy strach przed podjęciem jednej z najważniejszych w życiu decyzji. Przyczyn można też doszukiwać się w jego dzieciństwie. Trudno mu się dziwić, że nie pała chęcią do ślubu, skoro na przykład przez kilkanaście lat obserwował, jak jego rodzice powoli się od siebie oddalali. Pół biedy, jeśli ojciec wracał z pracy zmęczony, jadł obiad, zasiadał w fotelu z gazetą i po dziesięciu minutach zasypiał. Gorzej, gdy wszczynał awantury o byle co, a do tego popadł w alkoholizm. Czy to był dobry wzorzec? Mogło być też odwrotnie - w domu zabrakło męskiego autorytetu, bo tata był pantoflarzem, a o wszystkim w domu decydowała mama. Powolny, ale konsekwentny proces równouprawnienia płci przewrócił do góry nogami wiele tradycyjnych podziałów. Skutki odczuwamy wszyscy.

Koło ratunkowe, czyli spiesz się powoli

Nieocenioną rolą kobiety może być tu uświadomienie partnerowi, że nie taki diabeł straszny, a obawy związane z małżeństwem wcale nie wynikają z obecnego związku i nie będą miały na niego wpływu. A przynajmniej nie muszą mieć, jeśli obie strony naprawdę sobie zaufają i będą wzajemnie słuchać tego, co mają do powiedzenia. Warto dać mężczyźnie czas, bo rzeczywiście zaakceptowanie wielu rzeczy zajmuje mu go więcej niż kobietom. Trzeba też jednak pamiętać, że nie za wszelką cenę. Bo jaki jest sens w czekaniu na coś, co może nigdy nie nastąpić?

Czy to ten jedyny?

On musi wiedzieć, jak ważny jest dla ciebie, ale i nie może nie okazywać tego samego tobie. Trzeba dobrze poznać partnera, jego charakter, zalety i wady. Nie ma co się spieszyć, bo zbytni pośpiech mało komu pomógł, a był przyczyną wielu życiowych rozczarowań i porażek.

Czy po ślubie partner będzie stawiał ciebie na pierwszym miejscu?

Każdy mężczyzna ma swój świat, swoje pasje i przyzwyczajenia. Czasem może to być hobby (sport, muzyka czy to niesławne wędkowanie), innym razem potrzeba milczenia albo wyjścia z kolegami do pubu. Po ślubie to ty staniesz się najważniejsza w jego życiu (a właściwie już jesteś). Inne punkty jego świata powinny naturalną koleją rzeczy zostać zredukowane. Jednak jeśli on prawie każdy wieczór chce spędzać ze znajomymi przy piwie, warto z nim o tym poważniej porozmawiać, dając do zrozumienia, że nie tego od niego oczekujesz. Jeśli to nie odniesie skutku, lepiej się zastanów, czy aby na pewno ulokowałaś swoje uczucia we właściwym człowieku.

Czy on widzi wspólną przyszłość właśnie z tobą?

Jeśli rozmowy między partnerami nie są otwarte i szczere, trudno wróżyć, by następne lata spędzili szczęśliwie i razem. Mężczyźni bardzo cenią sobie otwartość - dla nich jest ona oznaką szacunku. Dobrze, jeśli we wspólnych rozmowach stopniowo przestają dominować słowa: "ty" i "ja", a zaczyna "my". Jeśli on rozmawia z tobą o wspólnych wakacjach czy pomysłach na urządzenie mieszkania, to dobry znak, że nie wyobraża sobie przyszłości bez ciebie. Nic tak nie zbliża, jak wspólne marzenia. Gdy ich nie ma, nie ma też co liczyć na szczęście.

Niedawne badania amerykańskich psychologów postawiły odważną tezę, że to kobiety powinny bardziej wystrzegać się pierścionka zaręczynowego. Zamążpójście kosztuje je znacznie więcej stresu. I może dlatego one także coraz częściej uciekają od zobowiązań matrymonialnych. Kiedyś, bombardowane ślubną i prorodzinną propagandą, od najmłodszych lat wychowywane do bycia żonami, dziś wcale nie są już przeświadczone, że ich jedyną misją jest założenie rodziny i urodzenie dzieci. Cokolwiek by jednak mówić, marzeniem większości jest piękny ślub i życie nie tylko przy boku męża, ale razem z nim. W końcu radość nie jest wiele warta, jeśli nie ma jej z kim dzielić. Najważniejsze, byś pamiętała, że wspólne życie ma być przede wszystkim przyjemnością; nigdy męczącym obowiązkiem! Jeśli tej przyjemności w związku brakuje, może warto go zakończyć i poczekać na inny.

źródło: Naj